Κίττυ Παϊταζόγλου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: Η λαχτάρα μου είναι πιο μεγάλη από τον φόβο

 

Η πρώτη παράσταση που είδε στην Επίδαυρο ήταν, το 2001, η «Μήδεια» του Σπύρου Ευαγγελάτου με τη Λήδα Τασοπούλου στον ομώνυμο ρόλο. Σήμερα, η Κίττυ Παϊταζόγλου κατά «μία περίεργη και συγκινητική σύμπτωση» ετοιμάζεται να πάρει το βάπτισμα του πυρός στο αργολικό θέατρο ερμηνεύοντας την «'Αλκηστη» του Ευριπίδη (28-29/7) για λογαριασμό του Εθνικού, σε σκηνοθεσία της (κόρης του σπουδαίου ακαδημαϊκού και σκηνοθέτη και της αείμνηστης ηθοποιού) Κατερίνας Ευαγγελάτου. Στο πλευρό της θα βρίσκονται δύο έμπειροι ηθοποιοί ο Γιάννης Φέρτης και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος που κρατούν αντίστοιχα τους ρόλους του Φέρη και του 'Αδμητου.
 
«Η αδρεναλίνη είναι στα κόκκινα , αλλά αισθάνομαι ότι η λαχτάρα μου είναι πιο μεγάλη από τον όποιο φόβο» ομολογεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ λίγο πριν την πρεμιέρα του έργου η Κίττυ Παϊταζόγλου για την πρώτη της εμφάνιση στην Επίδαυρο. Η ίδια είχε επισκεφτεί κάποιες εβδομάδες νωρίτερα από τις πρόβες το αρχαίο θέατρο μαζί με τον θίασο αλλά και μόνη της για «να μειωθεί κάπως η αγωνία μου και για να έρθει σιγά σιγά η προσαρμογή». «Είναι ένας μαγικός χώρος που κατευθείαν σου δημιουργεί μία ανάταση, ένα άνοιγμα αν του αφεθείς. Το σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου και να είσαι γενναιόδωρα ο εαυτός σου εκεί. Και ό,τι γίνει. Ακόμα κι αν κάνεις λάθη, αξίζει να παραδοθείς σε όλο αυτό που σου ανοίγεται» αναφέρει η νεαρή ηθοποιός που από τα έδρανα της Νομικής βρέθηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ πέρυσι, ήταν υποψήφια για το βραβείο Μερκούρη με το έργο «Λίλιομ» του Φέρεντς Μόλναρ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
 
Έργο που φέρει επί σκηνής τον θρίαμβο επί του θανάτου, η «'Αλκηστη», το πρώτο από τα σωζόμενα του Ευριπίδη (438 π.Χ.), προκάλεσε ατελεύτητες συζητήσεις για το είδος στο οποίο ανήκει, εξαιτίας της συνύπαρξης τραγικών και κωμικών στοιχείων καθώς και του αινιγματικού τέλους του. Παράλληλα, την εποχή που γράφτηκε ήταν και ένα τολμηρό σχόλιο στους ηγέτες αλλά και στο θεσμό του γάμου. «Όλο το έργο είναι στην κόψη. Από γραφής εναλλάσσονται σκηνές καθαρόαιμης τραγωδίας, σπαραχτικές, με άλλες κωμικές ή βγαλμένες από την πιο πικρή σάτιρα. Ο Ευριπίδης παίρνει το μύθο της αφοσιωμένης και πιστής γυναίκας που θυσιάζεται για να μην πεθάνει ο άντρας της και τον επανεξετάζει στο μικροσκόπιο. Ανά πάσα στιγμή δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το τι συμβαινει, κάθε σκηνή μπορεί να διαβαστεί και αλλιώς. Όλοι οι ρόλοι είναι στην κόψη με αποκορύφωμα αυτόν του Αδμητου, που την μια στιγμή λες ότι θρηνεί για την γυναίκα του ειλικρινά και την άλλη έχει γλιστρήσει σε έναν κυνικό χαρακτήρα που σου παγώνει το αίμα. Αυτή η συνύπαρξη δραματικών και κωμικών στοιχείων είναι που κάνει το έργο πολύ ανθρώπινο γιατί και στη ζωή τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο» εξηγεί η Κίττυ Παϊταζόγλου.


Το πλήρες τηλεγράφημα της Ν. Μπακοπούλου στη συνδρομητική ιστοσελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ.
© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ.
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή από επισκέπτες της ιστοσελίδας.

eana
media